Obrazy namalowane przez Martę zawieszone w więzieniu – uznanie dla talentu Marty czy demonstracja ignorancji? – zapraszamy do oglądania

Dwa sporne obrazy namalowane przez Martę zostały w zeszłym tygodniu, powieszone na ścianie w wiezieniu w Dochas Centre w Dublinie.

Dlaczego sporne?
Pisaliśmy o nich dużo, (zdaniem niektórych za dużo) m.in. 3 lutego 2018 roku:
„Marta nie dała tych obrazów „na przechowanie”, dopóki nie wyjdzie na wolność. Obrazy te legalnie opuściły więzienie i ich bezspornym właścicielem jest siostra Marty. Obrazy nie są własnością więzienia.”

Nie przeszkadza to władzom więzienia, zamiast zwrócić obrazy prawowitej właścicielce, demonstracyjnie zawiesić je na ścianie.
Wiszą na ścianie w pomieszczeniu obok bramki do wykrywania metalu.
Jest to pierwsze pomieszczenie kontrolne w Dochas Centre.
Obok bramki, przez którą się przechodzi, znajduje się taśma z monitorem i mała komora prześwietlająca drobne przedmioty: buty, paski, płaszcze itp.

Czy zawieszenie obrazów na ścianie jest wyrazem uznania dla talentu Marty?
Jesteśmy zgodni, że Marta ze swoją osobowością i talentem, zdecydowanie wyróżnia się w Dochas Centre.

A może zawieszenie obrazów to jawna demonstracja ignorancji ze strony więzienia w Dochas Centre?
To nic, że o obrazy upomina się prawowita właścicielka – siostra Marty.
GADRDA w Irlandii może robić co zechce.

Nie wiemy jakie motywy kierowały władzami więzienia w Dochas Centre.
Ale dzięki temu obrazy Marty można oglądać.
Znajdują się w pomieszczeniu do którego każdy może wejść.
Zapraszamy więc do osobistego przyjrzenia się twórczości Marty.
Nie trzeba nikogo odwiedzać w więzieniu w Dochas Centre aby obejrzeć obrazy.
Wystarczy tylko wejść w godzinach 10-12 lub 14-16 (oprócz wtorku).
Należy nacisnąć przycisk przy drzwiach na wprost więzienia Mountjoy Prison (przy malutkim rondzie).
Po wejściu, osobie w dyżurce po prawej stronie, wystarczy powiedzieć, że chcieliśmy tylko obejrzeć obrazy Marty i należy skierować się w lewo.
Obrazy wiszą w pomieszczeniu przy bramkach.

Obrazy można oglądać, a licznik ignorancji bije…
Na dzisiaj to już 202 dni.
Już 202 dni obrazy namalowane przez Martę są bezprawnie przetrzymywane przez władze więzienia w Dochas Centre w Irlandii.

Udostępnij:
Szczególnie polecane

Kiedy pojawi się coś NOWEGO w sprawie Marty? – Trzecia Ogromna Prośba

Niejasności i tajemnic w sprawie Marty jest mnóstwo.
Wyrok zapadł 28 lipca 2016 roku, Sąd Apelacyjny odrzucił apelację, a Sąd Najwyższy w Irlandii podjął decyzję, że nie będzie zajmował się sprawą Marty.

Jeżeli jednak zostaną wykryte NOWE fakty.
Nowe fakty, które mogą wskazywać, że doszło do pomyłki sądowej.
Wtedy…
sprawy te można przedstawić sądom w Irlandii w drodze wniosku o nowy proces, na podstawie nowo ustalonych faktów.
Nie ma limitu czasowego, ale jest to zrozumiałe, że im wcześniej tym lepiej.
Sprawiedliwość za 18 lat jest wyjątkowo gorzka.

W związku z tym zwracamy się z ogromną prośbą:
Prosimy o WSZELKIE INFORMACJE, a zwłaszcza NOWE informacje, dotąd nie ujawniane.
Wszelkie informacje dotyczące:
– wydarzeń poprzedzających datę tragedii,
– sposób, w jaki Marta była traktowana przed tragedią
– przebiegu samej tragedii
– pobytu Marty w szpitalu
– przesłuchań Marty
– obrad Sądu
– obrad Ławy Przysięgłych

Jeżeli wiesz o czymś, co wzbudza Twoje wątpliwości – 
Prosimy – Podziel się z nami

Prosimy o wszelkie informacje, które ktoś może zaoferować.
Coś może się wydawać mało znaczącą informacją, a jej wartość może się okazać nieoceniona.
Wiesz coś nowego?
PROSIMY POMÓŻ.
Podziel się informacją, nie pomniejszaj jej wartości.
Może to właśnie dzięki Twojej informacji Marta wyjdzie na wolność.
Zapewniamy pełną dyskrecję i anonimowość.

Prosimy zadzwoń – Frank Gearty (+353) 043-3346312
Prosimy napisz – mreynolds@ecgearty.ie

Prosimy napisz – po angielsku, po polsku lub w dowolnym języku

Ewentualnie – Prosimy napisz – pomoc@pomocdlamarty.pl

Sprawa Marty jest cały czas utajniana przez GARDĘ.
Co jest tak starannie ukrywane przez tyle lat?

Wcześniej czy później PRAWDA wyjdzie na jaw.
Wcześniej czy później NOWE fakty wyjdą na jaw.
PROSIMY POMÓŻ

PROSIMY POMÓŻ, aby stało się to jak najwcześniej…

Udostępnij:

Czy za bardzo chwalimy władze więzienia w Dochas Centre w Irlandii?

Ostatnio spotkaliśmy się ze stwierdzeniem, że za dużo chwalimy funkcjonariuszy więziennych w Dochas Centre w Irlandii.
Czy rzeczywiście?
Przez nasze „chwalenie” niektórzy na wolności nie są tak zdeterminowani, aby pomagać Marcie.
Bo po co?
Jak jej jest tak dobrze?

Czy Marcie jest dobrze?
W żadnym, nawet najlepszym wiezieniu, nikomu nie może być dobrze.
Nie jest to upragnione miejsce pobytu.
Każdy, kto się tam znalazł, chciałby wyjść stamtąd jak najszybciej.

Czy za bardzo chwalimy funkcjonariuszy z więzienia w Dochas Centre?
Piszemy prawdę.
Oczywiście nie piszemy wszystkiego.
Niektóre zachowania kilku funkcjonariuszy, szczególnie nas bulwersują.
Nie zawsze o tym pisaliśmy. A jak pisaliśmy, to i tak było to raczej stonowane i nie oddawało naszego pełnego oburzenia. Oburzenia na chamskie zachowania tych osób wobec Marty.
(Część z rodziny niektóre wpisy uważała za zbyt ostre. Stąd rozbieżności pomiędzy stronami pomocdlamarty.pl a fanpagem Help for Martha na facebooku)
Z drugiej strony, są też osoby w więzieniu w Dochas Centre, którym chcielibyśmy bardzo serdecznie podziękować. Ale tego też nie piszemy.
Może przyjdzie na to czas, gdy Marta będzie na wolności.
Te osoby najpierw zapytamy, czy możemy im publicznie podziękować.
Bardzo wdzięczni jesteśmy już teraz.

Staramy się też nic nie pisać o kobietach odsiadujących karę pozbawienia wolności.
Strony internetowe są relacjami związanymi z tragedią Marty, a nie relacjami z życia kobiet w Dochas Centre.
Kobiety, które miały nieszczęście znaleźć się w tym miejscu, nie chcą się z tym obnosić.
Szanujemy to.

Na stronach internetowych musimy każde słowo „wyważać”, ale zarazem unikać osłabiania poprzez „mdławy” przekaz.
Główna różnica pomiędzy nami a mediami irlandzkimi to to, że piszemy PRAWDĘ i nie budujemy nadmiernej sensacji.
Nie chcemy szokować wpisami czy „nadmuchanymi” tytułami.
Jeżeli ktoś czy coś zasługuje na pochwałę to to zrobimy.
Jeżeli zasługuje na potępienie, to również to opiszemy, uważając aby nie zaszkodzić Marcie.

Funkcjonariusze więzienia w Dochas Centre w Irlandii nie są stroną sporu.
Dyskryminacja, która ma miejsce w tym więzieniu wobec Marty nie będzie głównym argumentem do ETPC, lecz jedynie dodatkowym tłem.
Tak jak wszędzie, tak i wśród funkcjonariuszy zdarzają się ludzie wyjątkowo dobrzy, ale i wyjątkowo podli.
Bezsporne jest też to, że ogólne warunki w więzieniu w Dochas Centre są bardzo dobre. Różne osoby odpowiedzialne za poszczególne działy i właściwe funkcjonowanie więzienia, wywiązują się z tego bardzo dobrze.

To wcale nie oznacza, że Marta powinna przebywać w tym miejscu.
Za kilka dni minie 2 lata.
Dwa lata czekania na SPRAWIEDLIWOŚĆ W IRLANDII.
Jak długo jeszcze?
Bardzo prosimy o pomoc…

Udostępnij:

Czy Marta ma zakaz przekazywania jakichkolwiek rzeczy? Na jakiej podstawie?

W piątek, 6 lipca 2018 roku, w wiezieniu w Dochas Centre w Dublinie miała miejsce nieprzyjemna sytuacja.
Marta już wcześniej informowała, że jak przyjedzie na odwiedziny dwoje przyjaciół to przygotuje następne rzeczy do zabrania.
Dwoje, bo jedna osoba miałaby problemy, żeby wszystko zabrać.
Poprzednio przyjaciele zabrali rzeczy 25 maja.

Już na wejściu, dwoje przyjaciół nie musiało nic mówić, nie musieli się nawet przedstawiać. Usłyszeli, że mają rzeczy do zabrania od Marty.
Marta jak przekazywała funkcjonariuszce duże pudło to prosiła: „Please, be careful, please, please”
Funkcjonariuszka wzięła to pudło od Marty i rzuciła na podłogę.
W pudełku były między innymi dwie gliniane prace Marty.
Jedna z prac od razu się stłukła.
Funkcjonariuszka powiedziała tylko: „Przecież nie zrobiłam tego specjalnie”.
Marta wzięła tę potłuczona pracę i postara się ją skleić klejem.

Po zakończeniu widzenia, przyjaciele przy wyjściu otrzymali te rzeczy.
Duże pudło i 4 obrazy (nowe, namalowane przez Martę).
Już trzymali je w rękach i zostały tylko ostatnie drzwi…
Nagle funkcjonariuszka ich wstrzymała.
Wykonała telefon i nagle się okazało, że…Marta nie może przekazywać żadnych rzeczy.
Więcej, że Marta nigdy nie miała pozwolenia na przekazywanie żadnych rzeczy.
(Jest to oczywiście niezgodne z prawdą, bo na samym początku pobytu Marty nie było żadnych problemów).
Przyjaciele przypomnieli, że przecież zabierali rzeczy Marty 25 maja.
Funkcjonariuszka powiedziała, że nie powinni.

Oczywiście przyjaciele Marty byli bardzo zdenerwowani.

Jakie wnioski mamy z tego wyciągać?
To, że GARDA irlandzka robi co chce, to wiemy już od dawna.
Nie liczy się nikim i niczym.
Nie liczy się z żadnymi prawami czy zasadami.
Nie jest też dla nas niczym nowym, ze Marta jest dyskryminowana.
Chociaż mieliśmy nadzieję, że już „klimat się ocieplił” i że wróciła „normalność”

Nie jesteśmy w „środku”, nie mamy rozeznania: Kto jest dobrym funkcjonariuszem, a kto jest podłym funkcjonariuszem? Kto jest dobrym człowiekiem, a kto „dobrze” to się czuje jak jest dla innych podły?
A może jeszcze w grę wchodzi coś innego:
Jaki ktoś jest „oficjalnie”?
Jeżeli pochwalimy kogoś z funkcjonariuszy więziennych, to później, w wyraźny dla wszystkich sposób chce zamanifestować, że źle traktuje Martę?
Czy nadal jest zapotrzebowanie na pomiatanie Martą w więzieniu w Dochas Center w Dublinie?

Współczujemy osobom, które nie potrafią być osobami dobrymi.
Jeszcze bardziej współczujemy tym funkcjonariuszom GARDY, którzy czerpią radość i satysfakcję z bycia podłym…
Zawsze trzeba być człowiekiem…
A nie tylko nim bywać…

Udostępnij:
Szczególnie polecane

Druga Ogromna Prośba – BARDZO PROSIMY o cenne rady w przygotowaniu wniosku do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

W związku z przygotowywaniem sprawy Marty do złożenia przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu BARDZO PROSIMY o pomoc.
Prosimy osoby mające doświadczenie o profesjonalne rady.
Może czegoś istotnego nie zauważyliśmy.

Nie jest tajemnicą jakie zostaną użyte argumenty.
Będą to przynajmniej 3 główne punkty:
1. Brak tłumacza w początkowym okresie i dopuszczenie przez Sąd pojedynczego, niepotwierdzonego zeznania świadka na temat słów rzekomo wypowiedzianych przez Martę
2. Brak adwokata w początkowym okresie zeznań przed GARDĄ
3. … (tego nie chcemy zdradzać na tym etapie)

Przynajmniej trzy główne punkty, reszta to tło.
Tłem sprawy jest:
nagonka medialna na Martę,
wydanie wyroku przez media przed procesem,
niestaranność śledztwa,
sposób i długość przesłuchania przez GARDĘ,
interpretacja wszelkich poszlak na niekorzyść Marty,
pomijanie faktów mogących obalać słuszność tych poszlak,
dyskryminacja na każdym etapie.

To nasze wstępne przemyślenia w sprawie Marty.
Będziemy wdzięczni za wszelkie rady i wnioski.

Bardzo prosimy o wszelkie sugestie, które mogą się przydać przy opracowywaniu wniosku do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Zapewniamy poufność.
Cenne sugestie prosimy przesyłać na maila:
pomoc@pomocdlamarty.pl

Bardzo serdecznie dziękujemy za pomoc.
Z docenianiem przyjmiemy każdą sugestię.

Udostępnij:

Zatrzymujemy kolejny zegar – Marta „przypadkowo” otrzymuje swojego e-papierosa

W piątek 15 czerwca 2018 roku pod koniec spotkania z Martą, Pani Governor Mary O’Connor zapytała Martę czego potrzebuje.
Marta powiedziała, że cały czas nie otrzymała rzeczy, na które ma pozwolenie.
Rzeczy te od dawna są na recepcji więzienia.
Pani Governor była bardzo zdziwiona.
Po spotkaniu Pani Governor poszła z Martą na recepcję.
Oficerka dyżurna otworzyła szafkę i…wypadł z niej e-papieros Marty.
Ten sam o którym pisaliśmy 6 kwietnia. Ten sam, którego funkcjonariusze więzienni nie mogli znaleźć.
Teraz sam wypadł z szafki.
Nie było już pretekstu, żeby nie dać go Marcie.

6 kwietnia pisaliśmy na ten temat:

„8 marca kolega przyniósł jej e-papierosa. Specjalnie zakupiony dla Marty. Żeby mogła rzucić palenie papierosów.
Do tej pory nie odnalazł się na recepcji.
Przyjaciel Marty, który przyniósł tego e-papierosa już parę razy chciał się specjalnie przejechać do więzienia, aby zachęcić funkcjonariuszy więziennych do wytrwalszych poszukiwań.
Może są zapracowani, albo mają tak dużo rzeczy, że trudno im znaleźć.”

Co do pozostałych rzeczy oficerka dyżurna powiedziała, że teraz jest zajęta i pozostałe rzeczy przekaże Marcie później.
Pani Governor osobiście przychodzi z Martą, ale oficerka dyżurna jest zajęta(?!)
Marta znów cierpliwie czeka.

Bardzo dziękujemy Pani Governor Mary O’Connor za osobiste zainteresowanie się rzeczami, które powinny już wcześniej być przekazane Marcie.

Marta czekała na przekazanie jej e-papierosa w sumie 99 dni.

Po otrzymaniu włączyła go i…okazało się, że nie działa.
Marta ostatnio mniej kupowała dla siebie w sklepiku.
Pomimo tak drobnych środków, jeszcze potrafiła zaoszczędzić trochę pieniędzy.
Poprosiła więc funkcjonariuszkę, aby kupiła jej e-papierosa, za około 50 euro.
Wtedy nie będzie już problemów z przekazaniem go Marcie.
Nikt też nie będzie się czepiał, jeśli funkcjonariuszka wybierze e-papierosa z jakąś końcówką…

Tyle było czekania…

Udostępnij:

Przewidywana, haniebna decyzja? – Sąd Najwyższy Irlandii nie chce się zająć sprawą Polki – Marty Herdy

W poniedziałek, 21 maja 2018 roku zapadła haniebna, niekorzystna decyzja.
Sąd Najwyższy w Irlandii podjął decyzję, że nie chce zająć się sprawą Marty.
Po południu tego samego dnia rodzina poinformowała o tym Martę.
Woleli powiedzieć to Marcie sami.
Chociaż mieli na to tylko 6 minut rozmowy telefonicznej.
Tego dnia rano Marta była taka zadowolona i podekscytowana.
Oglądała nową celę, w której będzie mieszkać.
Specjalnie tego dnia Marta dzwoniła do rodziny wcześniej.
Przekazywała dobre informacje.
Drugi telefon Marty tego dnia – to rodzina przekazała jej informacje…zupełnie inne…
Marta się załamała…
„Już nie ma dla mnie żadnej nadziei…”

Wcześniej rodzina sama nie mogła sobie poradzić z tą wiedzą…
W swojej naiwności trochę wszyscy liczyli na minimum uczciwości w Irlandii…
Wysiłek tylu życzliwych osób, strony internetowe, tyle spotkań, listy do Sądu, działania polskiej Ambasady, polskich Ministerstw i…
NIC

Sąd Najwyższy nie chce zajmować się sprawą Marty.
Dlaczego?
Nie znamy jeszcze szczegółów.

Marta otrzymała decyzję Sądu Najwyższego w formie papierowej w środę.
W poniedziałek wieczorem, były już adwokat Marty – Thomas Honan – wysłał Marcie tą decyzję listownie.
(Wysłał listownie, pomimo tego, że wie, iż więzienie w Dochas Centre nie przestrzega Europejskich Reguł Więziennych i otwiera korespondencję od adwokata)
Decyzja jest po angielsku i Marta nie rozumie jej treści.

Czy takiej decyzji można się było spodziewać?
Pewnie tak.
Niekorzystny dla Marty „klimat”.
Wyrok wydany wcześniej przez media.
Awanse i premie finansowe dla oskarżających.
Tyle znaczących i ważnych osób ustawiło się przeciwko Marcie.
Po co to zmieniać?
Po co podważać decyzje kolegów?
Dla biednej Polki?…

To nic, że świat się śmieje…
Zarzut morderstwa z premedytacją?
Dla kierowcy samochodu wpadającego do wody?
Zero logiki, zero myślenia…
Widocznie można to przeżyć…
Może łatwiej przeżyć chichot świata myślącego, niż przyznać się do błędu…
To nic, że cierpi biedna polska dziewczyna…
Może jej się należało…

Marta naiwnie oczekiwała od sądu SPRAWIEDLIWOŚCI.
Szła do sądu po SPRAWIEDLIWOŚĆ.
Oskarżenie przyszło do sądu po WYROK.
Wyrok musiał być najsurowszy dla Marty.
Aby gwarantował punkty w rankingu skuteczności, sławę, awanse, pieniądze…
A że kosztem biednej młodej dziewczyny…

Czy już czas, żeby Europa poznała bliżej sądownictwo w Irlandii?
Czy już czas, żeby Europa przyjrzała się, którymi drogami wędrowała „myśl” (słowo „myśl” jest tu bardzo dużym nadużyciem – bardziej pasuje „bezmyśl”) irlandzkich sędziów, prokuratorów, GARDY nim wyszła na światło w postaci tak niedorzecznego zarzutu?
A można było naprawić haniebny wyrok „na swoim” podwórku…
Bez wstydu międzynarodowego…

Może jest jeszcze na to szansa…
Ale ile jeszcze można dawać szans Irlandii?…
Ile jeszcze można mieć dobre intencje i czekać, że ktoś się zreflektuje…
…przeprosi, naprawi…

 

Udostępnij:

Jeżeli chcesz… Wtedy…

Jeżeli chcesz…
…aby Marta narysowała Twój portret…

Jeżeli…
…prześlesz Marcie swoje zdjęcie…
…funkcjonariusze więzienni dostarczą Marcie list od Ciebie…

Wtedy…
…Marta narysuje Twój portret…
…przekaże funkcjonariuszom więziennym do wysłania…

Jeżeli…
…funkcjonariusze więzienni pozginają Twój portret w drobną kosteczkę…
…długo będą „tłumaczyć” korespondencję…
…w końcu postanowią wysłać rysunek Marty do Ciebie…

Wtedy…
…może w końcu otrzymasz swój portret narysowany przez Martę…

Jeżeli
…Ci się spodoba…
…nie będzie Ci przeszkadzać, ze może być pozginany w niespodziewanych  miejscach…
…zechcesz podziękować Marcie…

Wtedy…
…na pewno znajdziesz sposób, aby podziękować tej niewinnej dziewczynie w walce o odzyskanie wolności…

Udostępnij:

Czy naprawdę się czepiamy?

Niektórzy twierdzą, że jako rodzina Marty czepiamy się wszystkiego. Że to niemożliwe, aby Marta była gorzej traktowana.
Prosimy o ocenę ostatniego przykładu.

Marta narysowała portret siostry i przekazała do wysłania. Dobrała dużą kopertę, jaką dostała od siostry. Największą jaką miała – 35x25cm.Koperta
Rysunek Marty miał wymiary 42x28cm.
Nie mieścił się do koperty. W związku z tym Marta zgięła delikatnie w dwóch miejscach po bokach, aby zgięcia nie wyszły na twarzy. Po dwóch zgięciach rysunek miał wymiary 24x28cm i bez problemu mieścił się w kopercie.

A w jakim stanie rysunek dotarł do siostry?
Potężna koperta i rysunek zgięty w „kosteczkę” do wymiaru 12×17,5cm. (do 1/4 powierzchni koperty)

portret złożony

Całość z kopertą została zgięta na pół i sklejona kawałkami taśmy klejącej.
Siostra po otwarciu tak dużej koperty szukała co jeszcze miałoby być w tej kopercie. Nie mogła uwierzyć, że taka duża koperta i drobna „kosteczka”.
Pierwsze pytanie, które zadała Marcie dotyczyło tego co było w tej przesyłce.
Okazało się, ze Marta wysłała tylko rysunek.
Funkcjonariusz więzienny wykonał sporo pracy. Zgiąć taki duży rysunek w tak drobną kosteczkę.

Drobna sprawa?
Owszem.
Ale takie drobne złośliwości, uszczypliwości, „kopnięcia pod stołem”, świadczą o tym, jak traktowana jest Marta i jej rodzina przez funkcjonariuszy więziennych w Dochas Centre w Dublinie.

Udostępnij:

Marcie odebrano pracę w bibliotece

W piątek, 9-ego lutego, Martę poproszono o zwrot kluczy do biblioteki i poinformowano ją, że nie będzie już pracować w bibliotece. Nie podano żadnych przyczyn, żadnego uzasadnienia. Było to ogromne zaskoczenie zarówno dla Marty, jak i dla współwięźniarek. Marta jest lubiana w więzieniu. Jest miła i uczynna. Osoba, z którą razem Marta pracowała w bibliotece, którą Marta przyuczała, chciała iść do Pani Gubernator w sprawie Marty.
Ale po co?
Marta cieszyła się z pracy w bibliotece, ale wszelkie udręczenia jej przyjmuje ze spokojem.

Nigdy nie było żadnych zastrzeżeń do pracy Marty w bibliotece.
Czyżby było to związane z działaniami rodziny Marty na wolności?

We wtorek, 13-ego lutego, biblioteka w więzieniu w Dochas Centre była zamknięta. Marta została już zwolniona, a osoba, która z nią zazwyczaj była, nie mogła być, bo miała jakieś sprzątanie.
Współwięźniarki pytały Martę dlaczego nie idzie do biblioteki i nie pracuje? Marta krótko odpowiadała: „Nie wiem”

Kiedyś słyszeliśmy o „instrukcji” odnośnie postępowań Gardy. Wszystkie służby Gardy są bardzo „czytelne”:
„Jak się Garda irlandzka do ciebie uśmiecha i jest miła – to jest pewna siebie i ma cię w garści,
Jak się Garda irlandzka „wkurza”, złości i denerwuje – to znaczy, że przegrywa.”

 

Udostępnij: